Tak jak obgryzanie paznokci (onychofagia), trichotillomania jest również zaburzeniem, które obejmuje powtarzające się impulsy, jednak dotyczy ono wyrywania włosów z ciała i/lub pasm i kępek włosów. Ten problem niesie za sobą konsekwencje estetyczne i emocjonalne, dlatego wymaga odpowiedniej uwagi i leczenia.
+ 9 porad, jak urozmaicić seks oralny
+ 6 faktów o łechtaczce
+ Poza penetracją: demistyfikacja seksu analnego
Według American Psychological Association, około pięciu do dziesięciu milionów osób w Stanach Zjednoczonych spełnia kliniczne kryteria trichotillomanii. Informacje te pochodzą z magazynu “InStyle“, który przeprowadził wywiady z profesjonalistami, aby dowiedzieć się więcej na ten temat.
Co to jest
“Trichotillomania jest stanem psychicznym, w którym osoba wyrywa włosy — skórę głowy, rzęsy, brwi, włosy łonowe, włosy na ramionach, nogach lub twarzy — do tego stopnia, że powoduje pewien stopień zakłócenia ich zdolności do wzrostu i nie są w stanie przestać wyrywać”, wyjaśniła psycholog Suzanne Mouton-Odum.
Zazwyczaj ta dolegliwość zaczyna się rozwijać przed lub w trakcie początku dojrzewania i może być wywołana przez stres i niepokój.
Dla osób cierpiących na to zaburzenie, kontrolowanie tego działania nie jest łatwe. Specjalistka od zdrowia psychicznego, Kristin Gill, wyjaśniła, że to jak “być w transie, całkowicie skoncentrowanym na wyrywaniu włosów. Często nie mając świadomości tego, co się robi”.
Podczas pandemii ludzie byli bardziej podatni na ten impuls. Mimo braku konkretnych danych, specjaliści medycyny, tacy jak Mouton-Odum, zauważyli wzrost liczby pacjentów z symptomami.
“Prawdopodobnie, ten znaczący wzrost trichotillomanii podczas pandemii wynika z faktu, że ludzie czują się izolowani, spędzają więcej czasu samotnie i doświadczają uczuć depresji, niepewności i strachu o przyszłość”, powiedziała psycholog.
Konsekwencje
Wyrywanie włosów z ciała i włosów może powodować (nawet trwałe) uszkodzenia fizyczne, a w konsekwencji wpływać na samopoczucie pacjentów.
Mieszanka zażenowania i niepewności zwykle prowadzi do problemów emocjonalnych, izolacji i/lub sposobów ukrywania szkód spowodowanych przez zaburzenie za pomocą ciemnych okularów, sztucznych rzęs, czapek, kapeluszy i innych akcesoriów.
Leczenie
Przeprowadzenie odpowiedniego leczenia jest wyjściem z tego stanu. Najpierw niezbędne jest skontaktowanie się z psychologiem i psychiatrą. Terapia z tymi specjalistami to najlepsza i najbezpieczniejsza opcja leczenia.
“Terapia poznawczo-behawioralna (TCC) jest pierwszoliniowym zabiegiem dla BFRB (Body-focused repetitive behavior, czyli ‘zachowanie polegające na powtarzaniu skupionych na ciele’). Ta terapia może pomóc stworzyć plan zapobiegania impulsom i stosowania skierowanych strategii, aby znaleźć inne, mniej szkodliwe sposoby zaspokojenia swoich potrzeb. Leczenie jest skuteczne, ale wymaga dużo pracy i codziennej praktyki. Ponadto, leki na niepokój lub depresję mogą być pomocne, jeśli osoba cierpi na te dolegliwości oprócz trichotillomanii”, wyjaśniła Mouton-Odum.
W domu, inne środki ostrożności mogą dopełniać wsparcie profesjonalne, takie jak korzystanie z zabawek antystresowych, wykonywanie przyjemnych czynności i posiadanie wsparcia rodzinnego. Pozbycie się tego zaburzenia nie jest łatwe, ale z wytrwałością i codzienną praktyką jest możliwe osiągnięcie tego celu.
